Een korte geschiedenis van de verlovingsring

Het is hét klassieke beeld van een huwelijksaanzoek: de man gaat op zijn knie, haalt een ringdoosje uit zijn zak en vraagt zijn vriendin ten huwelijk met een mooie diamanten verlovingsring. Deze scene hebben we al in honderden films en tv series gezien. Het is het collectief beeld dat we hebben bij een verloving. Maar waar komt dit traditie nu juist vandaan? Waarom bevat een verlovingsring zo vaak een diamant en aan welke hand wordt de ring geschoven? In dit artikel zoeken we het voor u uit.

De vroegste vermelding van ringen die als onderdeel van een huwelijk werden geschonken vinden we terug bij de oude Egyptenaren. Het ging het meestal om eenvoudige ringen in metaal, soms in goud. De ring had meerdere symbolische betekenis: allereerst was het een teken aan de buitenwereld dat een koppel met elkaar verbonden was. Het was ook een signaal naar andere mannen toe dat de vrouw bezet was. De ring symboliseerde oneindige liefde: een ring heeft immers geen begin of einde. Tot slot werd de trouwring langs aan de ringvinger van de linkerhand gedragen. Men geloofde immers dat hier een ader rechtstreeks naar het hart liep. Dit meteen ook de reden dat tot op vandaag de trouwring traditioneel aan de linkerhand gedragen wordt.

De traditie van de trouwringen bleef de daaropvolgende millenia relatief ongewijzigd. Sommige culturen brachten hier en daar een wijziging aan. Zo was het bij sommige groepen de gewoonte dat de man de vrouw een ring gaf als hij van plan was met haar te trouwen, een vroege voorloper dus van de huidige verlovingsring.

Maria van Bourgondië, de gelukkige ontvanger van de eerste échte diamanten verlovingsring

Maria van Bourgondië, de gelukkige ontvanger van de eerste échte diamanten verlovingsring

De eerste verlovingsring zoals we die vandaag kennen dateert uit 1477. Aartshertog Maximiliaan van Oostenrijk gaf toen aan Maria van Bourgondië een ring met diamant om hun verloving te bezegelen. Ook hier kwam aardig wat symboliek bij kijken: een diamant is het hardste materiaal uit de natuur en is zo goed als onverwoestbaar. De diamanten verlovingsring stond dus symbool voor onbreekbare liefde, al zal in die tijd van verstandshuwelijken de ring vooral symbool hebben gestaan voor een onbreekbare politieke band, maar ja. Tot kort daarvoor werden diamanten trouwens enkel door mannen gedragen. Men dacht toen immers dat de magische krachten van deze edelsteen te sterk waren voor een vrouw…

Het voorbeeld van Maximiliaan vond vliegensvlug navolging en over heel Europa haasten koningen, prinsen en andere edelmannen zich naar hun juwelier om voor hun aanstaande ook een verlovingsring met diamant te laten maken.

Tot aan het einde van de negentiende eeuw waren diamanten extreem zeldzaam en waanzinnig duur. Ze waren bijna allemaal afkomsting uit India, waar ze uit de rivieren werden gevist.

Dit veranderde toen er in Zuid-Afrika relatief grote diamantdeposito’s werden ontdekt. Doordat er opeens een groot aanbod van diamant op de markt kwam daalde de prijzen en werden ze langzaam maar zeker betaalbaar voor de snel groeiende middenklasse in de Westerse wereld.

Na de Eerste wereldoorlog veroverde de diamanten verlovingsring in sneltempo de wereld. In 1947 deed de ondertussen wereldberoemde slogan “Diamonds are forever” gelanceerd. Sindsdien is een huwelijksaanzoek bijna ondenkbaar zonder verlovingsring.

Als u van plan bent om zelf binnenkort op één knie te gaan, raden we u alvast aan om onze verlovingsringgids te lezen. U leest er alles wat u moet weten om de perfecte verlovingsring te kiezen.